Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι ψυχικά νοσήματα που περιλαμβάνουν κυρίως τη ψυχογενή ανορεξία, τη ψυχογενή βουλιμία και την επεισοδιακή υπερφαγία. Η παρατήρηση αυτών των διαταραχών αυξάνεται σε συχνότητα με την πάροδο του χρόνου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Οι διαταραχές αυτές συνήθως εμφανίζονται νωρίς στη ζωή του ατόμου και αρχίζουν κατά την εφηβεία, αλλά μπορούν να αρχίσουν και κατά την πρώιμη ενήλικη ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις απασχολούν το άτομο για όλη του τη ζωή, με διαστήματα ύφεσης και επανεμφάνισης. Παρατηρούνται συχνότερα σε κορίτσια εφηβικής ηλικίας και σε νεαρές γυναίκες, αλλά μπορεί να παρουσιασθούν και στους άνδρες.
Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών μορφών διαταραχής πρόσληψης τροφής είναι η έντονη ανησυχία του ατόμου για το βάρος του και η έμμονη ενασχόληση του με την εικόνα του σώματος του. Τα άτομα που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές σε μεγάλο βαθμό αξιολογούν την προσωπική τους αξία, με κριτήριο το σχήμα του σώματος τους και το σωματικό τους βάρος.
Ψυχογενής Ανορεξία
Η Ψυχογενής ανορεξία είναι μια σοβαρή και επικίνδυνη για τη ζωή ασθένεια. Έχει από τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας (6%-20%) των ψυχικών νόσων που οφείλεται κυρίως στην ασιτία και στις ηλεκτρολυτικές διαταραχές που μπορούν να προκαλέσουν καρδιακή αρρυθμία. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μείωση της προσλαμβανόμενης τροφής και η υπερβολική ενασχόληση του ατόμου με την τροφή τους, τη μέτρηση θερμίδων και το σωματικό τους βάρος.
• Η διαταραχή αυτή χαρακτηρίζεται από σκόπιμη απώλεια βάρους, που συμβαίνει με τη θέληση του ασθενούς. Το άτομο αρνείται να διατηρήσει το σωματικό του βάρος στο κατώτερο ή πάνω απο το κατώτερο όριο που αντιστοιχεί στην ηλικία και στο ύψος του. Συνήθως παρατηρείται υποθρεψία και διαταραχές της λειτουργίας του οργανισμού.
• Ο φόβος του πάχους και της καταστροφής της σιλουέτας προβάλλει ως μια έμμονη ιδέα.
• Στις γυναίκες, παρατηρείται αμηνόρροια και πιο συγκεκριμένα απουσία τουλάχιστον 3 διαδοχικών κύκλων.
• Στους άντρες παρατηρείται μείωση της σεξουαλικής τους επιθυμίας.
Ψυχογενής Βουλιμία
Κύριο χαρακτηριστικό της ψυχογενή βουλιμίας είναι η κατανάλωση, σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλης ποσότητας φαγητού. Το άτομο, στη συνέχεια, βιώνει αισθήματα ενοχής και δυσφορίας και λαμβάνει μέτρα αντιστάθμισης ( πχ: προκλητός έμετος- χρήση καθαρτικών και διουρητικών χαπιών ή και εντατική γυμναστική), που αποσκοπούν στην αποφυγή της αύξησης του βάρους.
Ο χρόνος που μεσολαβεί συνήθως απο την έναρξη του προβλήματος μέχρι την παρουσίαση στον ειδικό είναι 4-5 χρόνια. Συχνά, η κρυφή τάση για βουλιμία απομονώνει τα άτομα αυτά δημιουργώντας τους αισθήματα εκνευρισμού και άγχους τα οποία συμβάλουν στην πραγματοποίηση του επόμενου βουλιμικού επεισοδίου, εντείνοντας το αίσθημα ενοχής και ανικανότητας στο βουλιμικό άτομο και δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στο επόμενο βουλιμικό επεισόδιο.
• Η διαταραχή αυτη χαρακτηρίζεται απο λήψη τροφής, σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο ( πχ. μέσα σε 2 ώρες), σαφώς μεγαλύτερης απο αυτή που θα μπορούσαν να καταναλώσουν οι περισσότεροι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονικής περιόδου και υπο παρόμοιες συνθήκες.
• Παρατηρείται αίσθημα έλλειψης ελέγχου στην κατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (δηλαδή, αίσθημα του ατόμου ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει τι και πόσο τρώει).
• Παρατηρείται επανειλημμένη χρήση μεθόδων αντιστάθμισης, όπως αυτο-προκαλούμενοι εμέτοι, κατάχρηση καθαρτικών,διουρητικών ή άλλων φαρμάκων ή υπερβολική σωματική άσκηση.
• Παρατηρείται μυστικοπαθής συμπεριφορά και απομάκρυνση απο τον περίγυρο. Συχνή ‘εξαφάνιση’ στην τουαλέτα μετά απο τα γεύματα με σκοπό την αποβολή των προσληφθέντων τροφών.
Επεισοδιακή Υπερφαγία
Η επεισοδιακή υπερφαγία χαρακτηρίζεται απο επεισόδια ανεξέλεγκτης υπερφαγίας, πλούσιας συνήθως σε θερμιδικό περιεχόμενο, τα οποία συνοδεύονται απο αισθήματα ενοχής και δυσαρέσκειας. Την επεισοδιακή υπερφαγία συχνά ακολουθούν περίοδοι επαναλαμβανόμενης δίαιτας, χωρίς όμως να ακολουθούνται απο άλλες συμπεριφορές αντιστάθμισης όπως στη βουλιμία ( πχ. έμετοι). Συναντάται συνήθως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας απο ό,τι η ανορεξία και η βουλιμία και είναι εξίσου συχνή και σε άντρες (σε αντίθεση με τη ψυχογενή ανορεξία και τη ψυχογενή βουλιμία που συναντάται κυρίως σε κορίτσια και νεαρές γυναίκες).
• Χαρακτηρίζεται απο τη γρήγορη και ανεξέλεγκτη κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού, σε μικρό χρονικό διάστημα, μέχρι το άτομο να νιώσει άβολα.
• Αίσθηση αηδίας και κατάθλιψης του ατόμου για τον εαυτό του και ενοχές για την υπερφαγία του.
• Η υπερκατανάλωση αυτή συνήθως γίνεται όταν το άτομο είναι μόνο του ή στα κρυφά λόγω της ντροπής που αισθάνεται σε σχέση με την ποσότητα του φαγητού που κατανάλωσε.
Αντιμετώπιση των διαταραχών πρόσληψης τροφής
Οι διατροφικές διαταραχές μπορούν να υπερνικηθούν και είναι σημαντικό για το άτομο να αναζητήσει θεραπεία όσο το δυνατό συντομότερα, διότι μπορούν να έχουν σοβαρές σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Η έγκαιρη δίαγνωση της νόσου βοηθάει στην καλύτερη εξέλιξη και θεραπεία του ατόμου. Αν οι διατροφικές διαταραχές αντιμετωπισθούν από νωρίς, αυτό θα βελτιώσει την έκβαση της ανάρρωσης. Η ανάρρωση μπορεί να πάρει μήνες ή χρόνια, αλλά η πλειοψηφία των ατόμων αναρρώνουν.
Η θεραπευτική αγωγή μπορεί να περιλαμβάνει:
• Ψυχολογικές θεραπείες που μπορούν να βοηθήσουν το άτομο να αλλάξει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το διαταραγμένο τρόπο διατροφής.
• Διατροφική επιμόρφωση ώστε το άτομο να επανεκπαιδευθεί στο να αποκτήσει υγιείς διατροφικές συνήθειες.
• Μπορεί να χρειασθεί νοσηλεία για τα άτομα που πάσχουν από σοβαρό υποσιτισμό λόγω της έλλειψης τροφής.
• Μπορεί να γίνει χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων για τη μείωση των αισθημάτων της κατάθλιψης και του άγχους.
• Η οικογένεια και οι φίλοι των ατόμων που πάσχουν από κάποια διατροφική διαταραχή συχνά μπορεί να αισθάνονται σύγχυση και ψυχική ένταση. Η υποστήριξη καθώς και η επιμόρφωση και η καλύτερη κατανόηση των διατροφικών διαταραχών από τους οικείους του ασθενή, αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της θεραπευτικής αγωγής.
Άρτεμις Ξανθάκη
Κλινικός Ψυχολόγος DPsych / Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Γεια σας! Είμαι 21 ετών, με ύψος 1.62 και βάρος 58kg. Νομίζω πως πάσχω από ήπια-μέτρια μορφή ψυχογενούς βουλιμίας, μιας και θέλω εδώ και 5 χρόνια μετράω θερμίδες στο οτιδίποτε, ζυγίζομαι 2 φορές τη μέρα, για ένα διάστημα 1 χρόνου έκανα και εμετούς εσκεμμένα τους οποίους σταμάτησα λόγω της δουλειάς μου (που απαιτεί καθαρό και δυνατό λαιμό), και φυσικά ένα διάστημα μέσα στη μέρα με ανεξέλεγχτη κατανάλωση ευκολομάσητης και υψηλής θερμιδικής αξίας τροφής.Έπειτα,ακολουθεί καθημερινή γυμναστική 2 ωρών.Το περασμένο χρόνο πέρασα και διαγνωσμένη κατάθλιψη βαριάς μορφής, σταμάτησα όμως μόνη μου τα αντικαταθλιπτικά στο 3μηνο. Στην ψυχίατρό μου δεν είχα αναφέρει το πρόβλημα της σίτισης, γιατί ήταν οικογενειακή φίλη και φοβήθηκα μη διαρρεύσει. Τώρα θέλω πάλι να φτάσω στα 53kg, και όμως δε μπορω να ελεγξω τον εαυτό μου! Πιστεύετε ότι θεραπεύεται αυτό? Θα ήθελα να σας επισκεφτώ όμως πέρα από το κόστος, φοβάμαι ότι δε θα μπορώ να παρακολουθήσω μιας και θα βρίσκομαι εκτός Αθηνών για το επόμενο εξάμηνο. Τι με συμβουλεύετε να κάνω? Υπάρχει κάποιος τρόπος να το παλέψω μόνη μου, έστω μέχρι να μαζεψω κάποια χρήματα για να απευθυνθώ σε ψυχολόγο? Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προταίρων!
Αγαπητή φίλη,
Είναι αλήθεια ότι πολλά από τα συμπτώματα που περιγράφεται πληρούν τα κριτήρια διατροφικής διαταραχής και συγκεκριμένα βουλιμίας που μπορεί να είναι καθαρτικού τύπου (πχ με εμετούς) ή μη καθαρτικού τύπου (πχ με έντονη άσκηση). Και οι δύο αυτές συμπεριφορές έχουν ως στόχο την αντιστάθμιση της ανεξέλεγκτης κατανάλωσης φαγητού για να επιτευχθεί το «ιδανικό» βάρος, που όμως μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω ψυχολογικά και ιατρικά προβλήματα.
Καθώς οι δυσκολίες διατροφής εικόνας σώματος και αυτοεκτίμησης γίνονται πιο πολύπλοκες με τα χρόνια, είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.
Ένα βιβλίο αυτοβοήθειας που μπορεί να σας βοηθήσει σε αρχικό στάδιο είναι του Dr. Fairburn , το «Βουλιμία, Ξανακερδίστε τον έλεγχο».
Παρακαλώ, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε ξανά μαζί μας.
Μ εκτίμηση,
Δρ. Άρτεμις Ξανθάκη, Dpsych, MSc, BSc
Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Καλημέρα σας,
παρακαλώ εχω μια κόρη 19 χρονών,1,63μ. και 55κιλά η οποία εδώ και τρία χρόνια θέλοντας να αδυνατίσει τρώει γιαούρτια λαχανικά και φρούτα δεν τρώει κρέας για λόγους δεοντολογίας λόγω της υπερκατανάλωσης κρέατος. Δεν θέλει να τρώει το βράδυ, δεν θέλει να τρώει μαγειρεμένα φαγητά. Όμως το βράδυ είτε ξυπνώντας είτε υπνοβατώντας καταναλώνει ότι βρει μέσα στο σπίτι από παστίτσιο,μουσακά, μπισκότα κουλουράκια μπακλαβά και την επομένη είναι πάρα πολύ θυμωμένη όχι μόνο με τόν εαυτό της αλλά και με μαζί μου που είχα τέτοια πράγματα εκτεθειμένα στο σπίτι και όχι κλειδωμένα.
Πηγαίνει για τρέξιμο αν μπορεί καθε μέρα ενώ για να καταναλώνει επιπλέον θερμίδες πηγαίνει οπουδήποτε με τα πόδια περπατώντας και δυο ώρες να φτασει στον προορισμό της.
Θυμώνει σε οποιαδήποτε αναφορά σε φαγητό.
Οι τελευταίες της εξετάσεις δεν ήταν καλές και δεν θελει να παίρνει και τα φάρμακα της για να βελτιώσει την κατάσταση της (σίδηρο και φολλικό οξύ).
ΦΟΒΑΜΑΙ για την υγεία της ομως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πώς να αντιμετωπίσω την όλη κατάσταση, καθε μου προσέγγιση και προσπάθει την εξαγριώνει.
Παρακαλώ πως θα μπορούσα να συμπεριφερθώ ώστε να την έπειθα να ζητήσουμε κάποια βοήθεια.
ΥΓ.:Μήπως είμαι υπερβολική με τους φόβους μου; χρειάζεται όντως βοήθεια;
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΜΑΡΙΑ Τ.
Αγαπητή φίλη,
Ευχαριστούμε πολύ που επικοινωνήσατε μαζί μας. Από τη περιγραφή σας φαίνεται αρκετά πιθανό η κόρη σας να εκδηλώνει κάποια συμπτώματα διατροφικής διαταραχής μέσα στα οποία συγκαταλέγεται και η εναλλαγή αυστηρής δίαιτας με επεισόδια υπερφαγίας, η άρνηση του προβλήματος, η ευερεθιστικότητα και η ένταση προς τους άλλους, ενοχές που μπορεί να νοιώθει όταν “δεν καταφέρνει τους στόχους της” και που την οδηγούν σε αντισταθμιστικές συμπεριφορές όπως η έντονη άσκηση και το καθημερινό περπάτημα.
Φαίνεται πως έχετε εντοπίσει σωστά ύπαρξη κάποιου προβλήματος, πιθανόν ψυχολογικής φύσεως που την επηρεάζει και στην διατροφική της συμπεριφορά. Συχνά η άρνηση είναι μέρος του προβλήματος που δυσκολεύει την θεραπεία.
Θα σας συμβουλεύαμε να δείξετε την ανησυχία σας με όσο το δυνατόν περισσότερη κατανόηση για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει π.χ. λέγοντας : «Έχω αρχίσει να ανησυχώ πολύ όταν βλέπω πως δεν είσαι καλά.» και όχι με ένταση ή θυμό όταν δεν αλλάζει την συμπεριφορά της. Εύκολα μπορεί να παρερμηνεύσει οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση π.χ. «πάλι δεν τρως, τι θα γίνει με εσένα» ως κριτική.
Θα ήταν απαραίτητο να γίνει μία ολοκληρωμένη ιατρική αξιολόγηση για να έχουμε μία συνολική εικόνα για το είδος της βοήθειας που μπορεί να χρειαστεί. Παρακαλώ μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
Με εκτίμηση,
Δρ. Άρτεμις Ξανθάκη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ,
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΙΜΑΙ 27ΧΡΟΝΩΝ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?ΕΙΝΑΙ 50ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ.ΑΠΟ ΤΑ 16 ΤΗΣ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ Κ ΣΤΑ 21(ΑΥΤΟΣ 28)ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ.ΠΑΝΤΑ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΖΗΛΕΥΕΙ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ ΤΣΑΚΩΜΟΥΣ,ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΧΕΙΡΟΔΙΚΕΙΑΣ.ΓΕΝΙΚΑ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑΣΕΙΣ ΕΦΙΣΜΟΥ Κ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ 10ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΙΝΕΙ ΑΦΘΟΝΟ ΑΛΚΟΟΛ ΜΕ LEXOTANIL ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟΥ ”ΦΥΤΟΥ”,ΜΕΤΑ ΝΕΥΡΙΚΗ ΑΝΟΡΕΞΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗΜΟ ΣΗΜΕΙΟ Κ ΣΤΟ ΤΣΑΚ ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΕ ΠΡΙΝ 2 ΧΡΟΝΙΑ.ΤΑ ΕΚΟΨΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ 1 ΧΡΟΝΟ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ.ΑΛΛΑ Κ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΙ ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΣ.ΕΙΝΑΙ ΠΙΕΣΤΙΚΗ,ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΗ,ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΙ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΛΕΙ,ΟΠΩΣ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΔΕΝ ΛΕΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ.ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΟ ΞΑΝΑΧΡΙΣΕ ΝΑ ΠΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΗΔΗ 2 ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ.ΟΛΑ ΤΙΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΦΟΝΤΑΙ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΤΟ ΤΗΣ ,ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ,ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η’ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΝΩΣΕΙ Η΄ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ(ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΩΝ).ΕΓΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΣ ΕΞΗΓΗΣΩ ΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΙΟ ΕΠΑΦΗΣ ΔΕΝ ΑΚΟΘΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ,ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΚΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 1 ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΕΙΧΕ ΔΕΧΤΕΙ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΗΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΧΑΤΙΡΙΑ Η’ ΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΣΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ”ΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ”.ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΙ ΧΑΡΑΜΙΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΗ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ.ΤΗ ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΧΩ Κ ΕΓΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΟΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΙΕΖΑΜΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΛΕΓΕ ΑΛΛΑ ΝΤΑΛΛΟΝ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΙΕΖΑΝ Κ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ.ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ?
Ευχαριστούμε πόλύ που επικοινωνήσατε μαζί μας. Θα σας προτείναμε να έρθετε σε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί μας ή καλύτερα να κλείσετε ένα ραντεβού με ψυχολόγο μας για να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε εγκυρότερα την κατάσταση που περιγράφετε και σε συνέχεια να προτείνουμε το κατάλληλο για εσάς θεραπευτικό πλάνο.
Με εκτίμηση
Κων/να Νικολιδάκη
Κλινικός Ψυχολόγος
Καλισπερα,με λενε δημητρη και ειμαι 24 χρονων,εχω ψυχολογικα προβληματα απο τα 18 μου χροννια,η ζωη μου εχει χασει πλεον το νοημα της και νιωθο πως δεν αντεχω αλλο να ζω ειμαι σε μεγαλο αδιεκσοδο.Απο αρκετα μικρη ηλικια(προεφηβικη) ειχα διαφορες καταστροφικες εμμονες ιδεες,πιστευα σε πραγματα που στην πραγματικοτητα δεν ισχυαν με μια ταση αυτοκαταστροφης η οποια με εριχνε σε καταθλιψη αλλα με τον καιρο καταφερνα να τα αντιμετοπισω και να συνιδιτοπιησω οτι τιποτα απο αυτα που σκεφτομαι δεν ισχυει αλλα οι εμμονες μου με φερνανε στο σημειο να σκεφτομαι αρνητικα…Απο την ηλικια λοιπον των 18 ετων ειχα ενα περιστατικο τον οποιο με οδηγησε αντιμετωπο με τον ΝΟΜΟ,μιλαω παντα για μια νεανικη απερισκεψια δεν ειχα κανει κατι κακκο οπως και δεν προκαλεσα ποτε μου κακκο σε κανεναν…οταν βρεθηκα λοιπον απεναντι με τον νομο περασα 3 μερες πολυ ασχημες στις οποιες εφαγα πολυ ξυλο,μου φερθηκαν βαναυσα και με εξευτελιζαν με διαφορες πραξεις και λογια,τα παρακατω λοιπον ενω ιμουν για περιπου 2 βδομαδες σε χαλια,μου βγικανε μετα απο 2 μηνες,δηλαδη οι εμμονες μου τονοθηκαν σε μια πολυ πιο βαρια κατασταση,υπηρχε μεσα μου η αισθηση του φοβου οτι θα ξαναβρεθω με τα ιδια ατομα και θα με κακκοπιησουνε και αυτη η φοβια με οδηγησε σε φρικιαστικες εμμονες οτι ειμαι επικυνδυνος και δεν το ελενχω και οτι αναπασα στιγμη μπορει να κανω κακκο ακομα και να σκοτωσο χωρις ομως στην πραγματικοτητα να θελω να κανω κατι τετοιο,εχω περασει εκατονταδες νυχτες αυπνιας με φοβερες εμμονες οτι εχω προκαλεσει σε καποιον κακκο χωρισ στην ουσια να εχω προκαλεσει και αυτο πλεον εχει επιδινωθει παρα πολυ,σκεφτομε οτι εκανα κατι αρνητικο ενω στην ουσια δεν το εκανα και ενω καταβαθος το γνωριζο αλλα οι εμμονες μου με ωθουν στο οτι το εχω κανει και απλα μπορει να μην το θυμαμε με αποτελεσμα να αρχιζω να το πιστευω,να κανω σκεψεις πως μπορει να εκανα κατι κακκο,με λιγα λογια η φαντασια μου οργιαζει αλλα εγω στο τελος τα πιστευω με αποτελεσμα να περνανε απο το μυαλο μου σκεψεις αυτοκτονιας καθως νομιζω πως εβλαψα καποιον χωρις να το θελω.Υπαρχη δηλαδη στο μυαλο μου η αισθηση οτι μπορει να τρελαθηκα για μια στιγμη και να εκανα κακκο σε καποιον χωρις στην ουσια να το θελω και μετα να μν το θυμαμε.πιστευω πως εχω μεγαλο προβλημα νιωθο θλιψη μοναξια και μια αισθηση αηδιας οτι εχω προκαλεσει κακκο ενω μονο κακκο δεν θα εκανα στην ζωη μου…δεν εχω πειραξει κανεναν ποτε και γενικα ειμαι ανθρωπος που δεν θα πειραζε ουτε μηρμυγκι…ειμαι υπερβολικα ευαισθητος χαρακτηρας και πιστευω οτι αυτη η εμπειρια με τους ΜΠΑΤΣΟΥΣ μου προκαλεσε καποια υπερβολικη φοβια που μου διημιουργισε ανατριχιαστικες εμμονες…ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΝΙΑ ΠΕΡΝΑΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΤΕ ΕΠΙΣΕΦΘΕΙ ΠΣΥΧΟΛΟΓΟ ΝΤΡΕΠΟΜΕ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΣΟΣΤΡΕΦΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΑΩ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΝΙΑ ΝΑ ΤΡΑΒΑΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΠΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΑΠΟΡΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ…ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΕΧΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΘΩΣ ΦΟΒΑΜΕ ΜΝ ΠΑΘΟΥΝΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΙΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΤΟΥΣ Η ΤΗΝ ΝΤΡΠΟΗ ΠΟΥ ΘΑ ΝΙΩΣΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΓΙΟ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟ…επισης εκτος της περιπετειας που περασα με την διακαιοσυνη που πιστευω ηταν το σημαντικοτερο που με οδηγησε σε αυτη την κατασταση θελω να σας πω οτι ειμαι παιδι χωρισμενων γονιων,μεγαλωσα με τον πατερα μου που ηταν αρκετα αυστηρος απο την παιδικι μου ηλικια..η μητερα μου κοινος στην κοσμαρα της δεν εχω ζισει μαζι της ουτε 2 μερες σαν να μην ζει…και γενικα ποτε δεν ενδιαφερηκε για μενα…επισης σε ηλικια 11 ετων περασα μια τραυματικη εμπειρια με εναν φιλο μου ο οποιος καταλαθος προκαλεσε ενα ατυχημα με το ποδηλατο μου…με αποτελεσμα να χασει την ζωη της μια υπερηλικη κυρια και να κατηγορηθω εγω για τον θανατο αυτο ενω δεν ειχα καμια συμετοχη παρα μονον το ποδηλατο μου…αυτο επισης ηταν μια πολυ ασχημη τραυματικη εμπειρια καθως ειχα κατηγορηθει για εναν θανατο που δεν προκαλεσα,λιγο το να σας πω οτι για 3 μερες δεν κοιμομουν και ενιωθα μια αισθηση αηδιας οτι ολοι με μισουνε και οτι θα παω φυλακη για κατι που δεν εχω κανει…συγνωμη που σας ταλαιπωρο με αυτο το μεγαλο κειμενο αλλα ειστε ο πρωτος ανθρωπος που του τα εξιστορω εστω και μεσω διαδικτυου…σας παρακαλω θα ηθελα να μου πειτε την γνωμη σας ειμαι υπερβολικα χαλια αυτη την εποχη ψυχολογικα και θελω μια εμπειρη γνωμη σαν την δικη σας να με καθισιχασει….
Αγαπητέ Δημήτρη,
Ευχαριστούμε πολύ που επικοινωνήσατε μαζι μας και μας μιλήσατε ανοιχτά για κάτι που είναι τόσο δύσκολο για εσάς και σας ταλαιπωρεί τρομερά τόσα χρόνια. Φαίνεται απο την περιγραφή σας πως έχετε ζήσει ιδιαίτερα τραυματικές εμπειρίες χωρίς να μπορέσετε να τις μοιραστείτε με κάποιον άλλον άνθρωπο τόσο καιρό, περνώντας μόνος σας όλα τα δύσκολα συναισθήματα που τις συνοδεύουν.
Θα ήθελα να σας καθησυχάσω λέγοντας σας πως συχνά συναντούμε τέτοιους είδους σκέψεις και εμμονές σε ανθρώπους που πάσχουν απο ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ανήκει στην ευρύτερη ομάδα των αγχώδη διαταραχών) η οποία είναι αρκετά συχνή στο γενικό πληθυσμό και χαρακτηρίζεται απο επίμονες, επαναλαμβανόμενες ιδέες, σκέψεις, εικόνες ή παρορμήσεις που το άτομο θεωρεί δυσάρεστες, παράλογες, ανόητες ή ανεπιθύμητες. Χαρακτηριστικό τους είναι επίσης πως ενώ το άτομο μπορεί να αντιλαμβάνεται πως οι σκέψεις αυτές είναι παράλογες (πχ. πως δεν θα έκανε κακό σε κανέναν) συχνά είναι ιδιαίτερα επίμονες και έντονες και το άτομο μπορεί να προσπαθήσει συνειδητά να τις αγνοήσει ή να τις καταστείλει χωρίς αποτέλεσμα.
Συχνά τέτοιου είδους σκέψεις έχουν να κάνουν με εμμονές βίας ( το άτομο μπορεί να πιστέυει πως θα κάνει κακό στους άλλους ή στον εαυτό του), θρησκευτικού περιεχομένου, ηθικής κτλ. Στην ουσία, δεν υπάρχει ο κίνδυνος οι σκέψεις ιδεοληπτικού χαρακτήρα να πραγματοποιηθούν, αλλά το άτομο συχνά ταλαιπωρείται σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργικότητα του και να γίνει εμπόδιο στη ζωή του.
Διαβάζοντας απο το κείμενο σας την απόγνωση την οποία αισθάνεστε αυτό το διάστημα, θα σας συμβούλευα να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας άμεσα για να μπορέσετε και εσείς να ησυχάσετε. Οι εμμονές αυτές θεραπεύονται με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας και σε ορισμένες περιπτώσεις συνοδευτικά με κάποια φαρμακευτική αγωγή τα συμπτώματα/σκέψεις μπορούν αισθητά να μειωθούν, βελτιώνοντας έτσι σημαντικά την ποιότητα ζωής σας. Να ξέρετε πως δεν υπάρχει χώρος για ντροπή καθώς οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας γνωρίζουν πως τέτοιες σκέψεις μπορεί να απασχολούν ανθρώπους που ενώ οι ίδιοι προσπαθούν και θέλουν να είναι καλοί και σωστοί, συχνά νιώθουν αφόρητες τύψεις για τις σκέψεις αυτές και τους συνοδέυει μεγάλη ενοχή που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη.
Τώρα που κάνατε την αρχή θα σας συμβούλευα θερμά να συνεχίσετε την προσπάθεια σας για θεραπεία και να απευθυνθείτε σε ειδικούς.
Είμαστε στη διάθεση σας,
Με εκτίμηση,
Δρ Άρτεμις Ξανθάκη, DPsych, MSc, BSc
Συμβουλευτική Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια
Geia sas vriskw ola afta pou exete grapsei arketa simantika gia tous neous kirious anthrwpous pou einai i pio sini6es omada pou viwnei aftes tis dio mastiges tis epoxis mas.Apofasisa loipon na kanw mia erevna kai mia ergasia panw safto to thema gia tin sxoli mou. Tha borousate na me enimerwsete peraitero panw se kapoies apories?
Efxaristw ek twn proterwn
η κορη μου τωρα τελευταια δεν τρωει καθολου .κλεινεται στο δωματιο τησ και κλαιει ολη την ωρα ..δεν ξερω πωσ να το αντιμετωπισω ….εχω αρχισει να ανησυχω . Την πηγα στο νοσοκομειο και οι εξετασεισ τησ δεν ηταν ενθαρρυντικεσ ! θα ηθελα να μου πειτε την γνωμη σασ . ισωσ πρεπει να ερθουμε σε επαφη χρειαζεται αμεση βοηθεια . εχω απελπιστει .
Ευχαριστούμε που απευθυνθήκατε σε εμάς για το ζήτημα που σας απασχολεί. Είναι σημαντικό να απευθυνθείτε σε εξειδικευμένους ανθρώπους (ψυχίατρο, ψυχολόγο, παθολόγο κλπ) για το πρόβλημα της κόρης σας. Μπορείτε να προτείνετε στην ίδια να επισκεφθεί αρχικά ένα ψυχολόγο, τονίζοντάς της ότι ενδιαφέρεστε γι’ αυτής και ότι σας απασχολεί η συναισθηματική της κατάσταση. Εάν δεν θέλει η ίδια να δει κάποιον ειδικό είναι απαραίτητο σε πρώτη φάση να επισκεφθείτε εσείς και ο πατέρας της έναν εξειδικευμένο άνθρωπο για να σας παράσχει βοήθεια και κατευθύνσεις. Στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε βοήθεια και διευκρινήσεις.
Με εκτίμηση,
MSc Χριστίνα Χελιώτη
Ψυχολόγος / Ψυχοθεραπεύτρια
Σας ευχαριστούμε που απευθύνεστε σε εμάς για τις απορίες σας. Είμαστε στη διάθεσή σας για να απαντήσουμε στα ερωτήματα που έχετε.
Με εκτίμηση,
MSc Χριστίνα Χελιώτη
Ψυχολόγος / Ψυχοθεραπεύτρια
ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΜΑΙ 18 ΧΡΟΝΩΝ 1.62 ΚΑΙ 50 kg ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 6 ΜΗΝΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΑΣΧΩ ΑΠΟ ΒΟΥΛΙΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ ΜΑ ΜΑΤΑΙΑ, ΔΕ ΓΙΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ (ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΠΟΥ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΑΝΑ ΤΑ ΙΔΙΑ.ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΜΙΖΕ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΔΙΟΤΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΜΗ ΤΡΩΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΑΧΥΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΝΑ ΤΡΕΦΟΜΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΡΑΚΕΡ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΩ 5 ΚΙΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ 55 ΠΗΓΑ 50 ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΦΤΑΣΩ 45 ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΤΟΧΟΣ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΜΑ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΩ ΜΟΝΟ 200 ΘΕΡΜΙΔΕΣ ΚΑΙ ΔΕ ΚΡΥΒΩ ΟΤΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΓΙ’ΑΥΤΟ ΑΛΛΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΩΩ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΛΕΝΧΩ!ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΣΑΣ ΕΠΙΣΚΕΥΘΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΩ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΓΑΖΩ ΚΑΙ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΤΑΘΛΗΨΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΕΛΕΝΧΩ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!
Αγαπητή Κλεονίκη,
Σας ευχαριστούμε πολύ, που επικοινωνήσατε μαζί μας. Είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσετε τη βουλιμία τώρα, που είναι ακόμα η αρχή, γιατί όσο περνάει ο καιρός γίνεται μεγαλύτερη συνήθεια και είναι σχετικά πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Είναι κρίμα να καθυστερήσετε τη έγκαιρη αντιμετώπιση της λόγω ντροπής, καθώς δεν έχετε κανένα λόγω να αισθάνεστε άσχημα για τη διατροφική δυσκολία που αντιμετωπίζετε. Είναι μια πάθηση, που δεν κάνει διακρίσεις, τη συναντούμε όλο και συχνότερα ιδίως ανάμεσα σε νεαρές γυναίκες, με καλό κοινωνικό-μορφωτικό επίπεδο, που συνειδητοποιούν “ότι είναι λάθος’’, αλλά δεν μπορούν να το ελέγξουν από μόνες τους.
Πολλές φορές ο πάσχων προσπαθεί μόνος του για ένα διάστημα και όταν βλέπει ότι δυσκολεύεται να το σταματήσει, τότε προσεγγίζει κάποιον ειδικό, συχνά λόγω της ντροπής που αισθάνεται και της μυστικοπάθειας που χαρακτηρίζει τη βουλιμία. Η κρυφή τάση για βουλιμία απομονώνει τα άτομα, δημιουργεί αισθήματα κατάθλιψης, εκνευρισμού και άγχους, τα οποία συμβάλουν στην πραγματοποίηση του επόμενου βουλιμικού επεισοδίου, εντείνοντας το αίσθημα ενοχής και ανικανότητας στο άτομο και δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα φαύλο κύκλο, που οδηγεί στο επόμενο βουλιμικό επεισόδιο.
Συχνά ξεκινάει από κάποια προσπάθεια δίαιτας, όπως και στη δική σας περίπτωση, αλλά στη συνέχεια φεύγει από τον έλεγχο του ατόμου, ιδίως όταν αυτή η “δίαιτα’’ γίνεται υπερβολικά αυστηρή και το άτομο στερείται πολλές τροφές, με αποτέλεσμα να τις αναζητήσει αργότερα με τη μορφή των επεισοδίων. Συχνά λόγω των ενοχών, που το άτομο αισθάνεται ύστερα από επεισόδια αυξημένης κατανάλωσης τροφής, μπορεί να περάσει ξανά σε περιόδους ‘αυστηρής δίαιτας’, όπου μειώνει αισθητά την προσλαμβανόμενη τροφή, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο, που διατηρεί το πρόβλημα.
Η παγίδα λοιπόν, που φυσικά διατηρεί τη βουλιμία, είναι η μείωση της προσλαμβανόμενης τροφής, καθώς δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες του οργανισμού και το άτομο στη συνέχεια θα αναζητήσει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα φαγητού για να καλύψει αυτή την ανάγκη. Το άτομο, στη συνέχεια, βιώνει αισθήματα ενοχής και δυσφορίας και λαμβάνει μέτρα αντιστάθμισης (πχ. προκλητός έμετος).
Με αυτόν τον τρόπο, ούτε τα επεισόδια θα σταματήσουν, αλλά ούτε και το “επιθυμητό βάρος’’ θα επιτευχθεί ή και θα σταθεροποιηθεί.
Το μυστικό λοιπόν για την αντιμετώπιση της βουλιμίας είναι μια πιο ισορροπημένη διατροφή και η αποφυγή εναλλαγής επεισοδίων “νηστείας’’ με υπερφαγίας.
Καθώς, αυτό όμως δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί από την αρχή, είναι πολύ χρήσιμη η παρακολούθηση από κάποιον ειδικό, έτσι ώστε το άτομο να εκπαιδευτεί στο πώς να αλλάξει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές, που σχετίζονται με το διαταραγμένο τρόπο διατροφής, αλλά και στο να αποκτήσει υγιείς διατροφικές συνήθειες. Σε κάποιες περιπτώσεις, εάν κριθεί αναγκαίο, μπορεί να γίνει χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων για τη μείωση των αισθημάτων της κατάθλιψης και του άγχους, που συχνά συνοδεύουν τη βουλιμία.
Εάν επιθυμείτε μπορείτε να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα μας (http://www.klinikilyrakou.gr/blocks/Questionnaires/Questionnaires.php?lang=_gr&test_id=6), όπου μπορείτε να συμπληρώσετε ένα ερωτηματολόγιο (EAT-26) που αφορά στις διατροφικές σας συνήθειες και που θα σας βοηθήσει να αξιολογήσετε καλύτερα την υποστήριξη, που τυχόν θα χρειαστείτε.
Με εκτίμηση,
Δρ Άρτεμις Ξανθάκη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια.
Γεια σας…εδω και ενα χρονο αναγνωριζω οτι πασχω απο επεισοδιακη υπερφαγια..καποτε ειχα και τασεις βουλιμιας,που συμπεριελαμβαναν δηλαδη και εμετους,αλλα τωρα τρωω υπερβολικα χωρις να καταφευγω σε αυτη τη λυση..πιο συγκεκριμενα,καταναλωνω υπερβολικες ποσοτητες τροφων πλουσιων σε θερμιδες,σε πολυ μικρο χρονικο διαστημα..αυτο το κανω κρυφα απο ολους,λογω της ενοχης μου..επισης σε 3 μηνες εχω παρει 7 κιλα και εχει πεσει τελειως η διαθεση μου..δηλαδη,δεν εχω πια ορεξη να βγαινω καθολου απο το σπιτι,γιατι δεν εχω ρουχα που να μου κανουν και γιατι ντρεπομαι για το τί θα μου λενε οι αλλοι με τοσα κιλα που εχω παρει..ειμαι κλεισμενη στο σπιτι και επειδη νιωθω απαισια με την κατασταση στην οποια εχω φτασει,βρισκω παρηγορια στο φαγητο που εχει γινει πλεον η μονη μου ευχαριστηση!ζηλευω απιστευτα οταν βλεπω αδυνατες κοπελες,δεν μπορω ομως να συγκρατηθω ουτε μια μερα και να μην πεσω με τα μουτρα στο φαγητο..αισθανομαι οτι δεν ειμαι πια ο εαυτος μου και εχω πλεον πολυ χαμηλη αυτοπεποιθηση..σας παρακαλω βοηθηστε με!
Αγαπητή Μαργαρίτα,
Ευχαριστούμε πολύ που επικοινωνήσατε μαζί μας. Πολύ σωστά εντοπίσατε πως η διατροφική δυσκολία που αντιμετωπίζετε πλέον είναι η επεισοδιακή υπερφαγία και όχι η βουλιμία, καθώς δεν ακολουθείτε συμπεριφορές αντιστάθμισης, που είναι ιδιαίτερα βλαβερές για την υγεία. Είναι σύνηθες στον πληθυσμό, που αντιμετώπιζε προβλήματα βουλιμίας στο παρελθόν, να μεταπηδάει σε επεισοδιακή υπερφαγία, γιατί ενώ μπορεί να μη διαφεύγει πλέον σε καθαρτικές μεθόδους, δυσκολεύεται ακόμα να ακολουθήσει μια ισορροπημένη διατροφή σαν τρόπο ζωής.
Ένας παράγοντας, που δε βοηθάει το άτομο στο να ακολουθήσει μια ισορροπημένη διατροφή και που ενισχύει επιπλέον τα επεισόδια υπερφαγίας είναι οι περίοδοι επαναλαμβανόμενης δίαιτας, το οποίο πρέπει να αποφευχθεί σε κάθε περίπτωση. Επίσης, τα αισθήματα ντροπής και ενοχής που ακολουθούν τα επεισόδια αυτά, όπως αναφέρατε και εσείς, συχνά διατηρούν το φαύλο κύκλο, αφού μετά απο κάθε επεισόδιο το άτομο αισθάνεται ακόμα περισσότερο αρνητικά συναισθήματα, όπως η ντροπή και η κατάθλιψη, απομονώνεται και κρύβεται με αποτέλεσμα να ψάξει προσωρινή ανακούφιση στο επόμενο επεισόδιο.
Συχνά η υπερβολική και η ανεξέλεγτη κατανάλωση φαγητού αντικατοπτρίζει την προσπάθεια του ατόμου να συμπληρώσει ένα συναισθηματικό κενό ή και τη δυσκολία του να διαχειριστεί κάποια συναισθήματα με άλλο τρόπο. Θα σας συμβουλεύαμε λοιπόν να απευθυνθείτε σε κάποιο ψυχολόγο για να εξερευνήσετε πρωτίστως τους παραπάνω λόγους, που θα μπορούσαν να βελτιώσουν σημαντικά την ποιότητα της ζωής σας και ως αποτέλεσμα και τη διατροφή σας.
Είμαστε στη διάθεση σας,
Δρ. Άρτεμις Ξανθάκη
Συμβουλετική Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια
Σας ευχαριστω πολυ!!να σημειωθει οτι γενικα δεν αντιμετωπιζω καποιο προβλημα ψυχολογικο..δηλαδη ειχα μια πολυ καλη ανατροφη κ μεγαλωσα σε ενα ζεστο και τρυφερο περιβαλλον..επομενως το οτι καταφευγω στο φαγητο,δεν νομιζω οτι εχει σχεση με καποιο παιδικο τραυμα..απλα η σχεση μου με το φαγητο εχει καταληξει να ειναι πλεον εθισμος!γνωριζω πολυ καλα ποιοι ειναι οι κανονες μιας ισορροπημενης διατροφης,καθως εχω ασχοληθει πολυ με το θεμα αυτο..απλα δε μπορω να κρατηθω απο μονη μου!!πιστευετε οτι χωρις ψυχολογικη υποστηριξη δεν μπορω να το ξεπερασω?γιατι ειμαι και 18 χρονων,που σημαινει οτι ολο αυτο με επηρεαζει πιο πολυ!σας ευχαριστω για αλλη μια φορα!
Καλησπέρα.
Έξι χρόνια τώρα αντιμετωπίζω πρόβλημα με τη διατροφή μου το οποίο όπως όλα δείχνουν έχει να κάνει με τη βουλιμία.Είμαι 30 χρονών, ύψος 1,60 και βάρος 60 κιλά.Ήμουν ένα υπέρβαρο παιδί που όμως με τη βοήθεια ειδικού κατάφερα να αποκτήσω φυσιολογικό βάρος, το οποίο βέβαια αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μου να περάσω στο πανεπιστήμιο.Είχα φτάσει 85 κιλά όταν στα 20, χωρίς τη βοήθεια ειδικού, έφτασα στα 57 κιλά.Ξαφνικά όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσω μια δύσκολη συναισθηματική κατάσταση άρχισα να τρώω ανεξέλεγκτα και ξεκίνησα να προκαλώ εμετούς.Εδώ και έξι χρόνια λοιπόν βιώνω κατά διαστήματα αυτήν την κατάσταση άλλοτε προκαλώντας εμετούς περισσότερο από μια φορά την ημέρα και άλλοτε τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα.Υπάρχουν περίοδοι που χάνω κιλά, αλλά αυτό ανατρέπεται σύντομα.Έχω άγχος με το τι τρώω, πόσο, με το ότι δε χάνω κιλά.Δε μου αρέσει το σώμα μου, ντρέπομαι για αυτό, νοιώθω άσχημα και ταυτόχρονα νοιώθω ενοχές ακόμα και απέναντι στο σύντροφό μου.Η διάθεσή μου είναι συνέχεια άσχημη, και όλη αυτή η κατάσταση με πηγαίνει πίσω, αφού δεν έχω το κουράγιο να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.Το μόνο θετικό βέβαια είναι ότι δεν έχω αποκτήσει κάποιο πρόβλημα υγείας. Αυτό που με αγχώνει πάντα είναι όχι το ότι τρώω πολύ αλλά το ότι δν καταφέρνω πάντα, λόγω της κόπωσης να κάνω εμετό και στενοχωριέμαι που αυξάνεται το βάρος μου.
Πιστεύετε ότι μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση μόνη μου ή πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθώ σε έναν ειδικό;
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο σας και την απάντησή σας.
Με εκτίμηση,
exo ena sobaro problima me to megethos tou peous mou.einai terastio(21cm) me apotelesma eno me theloun sthn arxh oi ginekes me thn proth sex epafh ginontai kapnos.ti na kano;mhpos prepei na to xekatharizo apo thn arxh;exo pesei se sobarh katathlipsh giati den mporo na kano mia sxesh.eimai 22 eton k exo anagkh apo syntrofikothta.pos na to xeiristo;mhpos prepei na me deite apo konta;tha me voithouse h psixotherapeia ;eyxaristo gia ton xrono sas
Σας ευχαριστούμε που απευθυνθήκατε σε εμάς για το ζήτημα που σας απασχολεί. Είναι θετικό το ότι αποζητάτε τη δημιουργία μιας υγιούς συντροφικής σχέσης. Όσο φυσιολογικό και απλό ίσως ακούγεται μπορεί να είναι μερικές φορές εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον. Η συζήτηση με έναν ψυχολόγο θα σας βοηθήσει στη βελτίωση των διαπροσωπικών σας σχέσεων μέσα από την αναγνώριση υγιών μοτίβων σχέσης. Μπορείτε να κλείσετε ραντεβού με ψυχολόγο στην κλινική Λυράκου στο τηλέφωνο 210 6131802.
Χριστίνα Χελιώτη
MSc Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Σας ευχαριστούμε πολύ που επικοινωνήσατε μαζί μας. Από την περιγραφή σας φαίνεται πως αντιμετωπίζετε πρόβλημα βουλιμίας-καθαρτικού τύπου- καθώς λέτε πως υπάρχουν επεισόδια ανεξέλεγκτης κατανάλωσης φαγητού που συνοδεύονται από προκλητό έμετο. Τα επεισόδια αυτά κυμαίνονται σε συχνότητα μέσα στο χρόνο ανάλογα με τη συναισθηματική σας κατάσταση, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Συχνά ξεκινάει από κάποια προσπάθεια δίαιτας, όπως και στη δική σας περίπτωση, αλλά στη συνέχεια φεύγει από τον έλεγχο του ατόμου, ιδίως το άτομο στερείται πολλές τροφές, με αποτέλεσμα να τις αναζητήσει αργότερα με τη μορφή των επεισοδίων.
Λέτε πως δεν σας ανησυχεί τόσο το ότι τρώτε πολύ, αλλά το ότι δεν καταφέρνετε πάντα να προκαλέσετε έμετο το οποίο λειτουργεί “καθαρτικά” στο να απαλύνει τις ενοχές σας, νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα απαλλαγείτε από τις τροφές που έχετε καταναλώσει και θα μειωθεί το βάρος σας.
Θα ήθελα να σας επισημάνω ότι ο λόγος για τον οποίο στη βουλιμία το βάρος του ατόμου είναι συνήθως κανονικό (όπως παρατηρείτε και εσείς δε χάνετε κιλά, αλλά υπάρχουν αρκετές αυξομειώσεις), είναι επειδή η πεποίθηση πως η πρόκληση εμέτου είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος ελέγχου του βάρους είναι εσφαλμένη. Στην πραγματικότητα αποβάλλεται μια πολύ μικρή ποσότητα τροφής σχετικά με αυτή που έχετε καταναλώσει σε ένα μέσο επεισόδιο βουλιμίας. Η παρατήρηση αυτή εξηγεί το γεγονός γιατί οι άνθρωποι που προκαλούν έμετο δεν είναι συνήθως αδύνατοι.
Η αλήθεια είναι πως η πρόκληση εμέτου, εκτός του ότι οδηγεί σε προβλήματα υγείας αργά ή γρήγορα μετά από κάποια χρόνια (πχ. ηλεκτρολυτική διαταραχή, επιπτώσεις στον οισοφάγο και στο φάρυγγα, φθορά δοντιών, διόγκωση των σιελογόνων αδένων), ενισχύει και την ίδια τη βουλιμία. Πιστεύοντας πως κάνοντας έμετο αποφεύγετε να αφομοιώσετε αυτά που έχετε φάει, χαλαρώνετε τον έλεγχο των ποσοτήτων τροφών που καταναλώνετε και έτσι τρώτε ακόμα παραπάνω. Με αυτό τον τρόπο το ‘’επιθυμητό βάρος’’ δεν θα επιτευχθεί αλλά ούτε και θα σταθεροποιηθεί.
Εφόσον προβαίνετε σε εμέτους ως μέθοδο αντιστάθμισης εδώ και 6 χρόνια, μπορούμε να πούμε σχεδόν με βεβαιότητα πως υπάρχει πλέον πρόβλημα διατροφής που χρήζει αντιμετώπισης από ειδικό. Προσπαθήσατε μόνη σας για ένα μεγάλο διάστημα και εφόσον βλέπετε πως δυσκολεύεστε να το σταματήσετε και πλέον σας επηρεάζει στην καθημερινότητα σας και στην ποιότητα της ζωής σας, χρειάζεται να το αντιμετωπίσετε πλέον με τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Μην ανησυχείτε για το ότι έχει περάσει καιρός -και πιθανόν σας έχει γίνει συνήθεια- καθώς οι έρευνες δείχνουν πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο χρόνος που μεσολαβεί συνήθως από την έναρξη του προβλήματος της βουλιμίας μέχρι την παρουσίαση στον ειδικό είναι 5 χρόνια.
Η παρακολούθηση από κάποιον ειδικό μπορεί να σας βοηθήσει να σταματήσετε τους εμέτους, να αλλάξετε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το διαταραγμένο τρόπο διατροφής.
Είμαστε στη διάθεση σας.
Δρ Άρτεμις Ξανθάκη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια.